magiran.com: مجله علمي پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي اردبيل، شماره 35

راهنمای موضوعی نشريات

اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:
1 مصوب پزشکي


	تبليغات



مجله علمي پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي اردبيل فصلنامه پزشكي و پيراپزشكي داراي رتبه علمی - پژوهشی (پزشکي) سال دهم، شماره 35، بهار 1389

	پروتئين واكنشي C بعنوان ماركر تشخيصي در مايع جنبي مهين جمشيدي ماكياني، سيد عبداله موسوي، فرشيد عابدي، شافعي رحيمي، الهام گودرزي ص 7 چکيده مشاهده متن [PDF 139KB]
	زمينه و هدف: يكي از اولين اقدامات تشخيصي در مايع جنب، افتراق نوع اگزوداتيو از ترانسوداتيو آن است. در اين مطالعه با هدف شناسايي ماركرهاي بيشتر در افتراق مايع جنب اگزوداتيو از ترانسوداتيو، سطح C-Reactive Protein (CRP) به عنوان يكي از پروتئين هاي واكنش مرحله حاد در مايع جنبي بيماران مورد بررسي قرار گرفت. روش كار: در اين مطالعه توصيفي- مقطعي، 80 بيمار مبتلا به مايع جنبي كه تشخيص نهايي بيماري آنها مشخص شده بود مورد بررسي قرار گرفتند. با استفاده از معيارهاي "Lights"، بيماران بر اساس اگزوداتيو و ترانسوداتيو بودن مايع جنب آنها به دو گروه تقسيم شدند. در هر دو گروه CRP سرم و مايع جنب بيماران به روش آگلوتيناسيون لاتكس اندازه-گيري شد. يافته ها: از 80 نمونه مايع جنبي مورد بررسي 26 مورد (5/32%) ترانسوداتيو و54 مورد (5/67%) اگزوداتيو بود در گروه اگزوداتيو 2/72% داراي CRP مايع پلور مثبت (+1 تا +3)، اما در گروه ترانسوداتيو تنها 5/38% CRP مايع پلور مثبت بود (05/0>p). بين علل ايجاد كننده مايع جنبي اگزوداتيو (عفوني و غير عفوني، بدخيمي و غير بدخيمي، سل و بدخيمي) و ميزان مثبت شدن CRP ارتباط معني داري وجود نداشت. همچنين ميزان مثبت شدن CRP سرم در بيماران داراي مايع جنبي اگزوداتيو بطور قابل توجهي بيشتر از بيماران با مايع جنبي ترانسوداتيو بود (05/0>p). نتيجه گيري: با توجه به نتابج اين مطالعه از معيار CRP بخصوص اگر به صورت كمي مورد ارزيابي قرار گيرد مي توان به عنوان يك معيار جهت افتراق مايع جنبي اگزوداتيو از ترانسوداتيو استفاده كرد.

	بررسي ميزان شيوع ناقلين استرپتوكوك گروه Bدر دوره پري ناتال زنان شهرستان اردبيل و الگوي مقاومت آنتي بيوتيكي آن شهرام حبيب زاده، محسن ارزنلو، الهام جنتي، مهدي آسمار، مهناز آذري، زهرا فردي آذر ص 14 چکيده مشاهده متن [PDF 137KB]
	زمينه و هدف: عفونت هاي زودرس ناشي از استرپتوكوكهاي گروه B در 24 ساعت اول زندگي روي داده و با سپسيس شديد يا پنوموني و مرگ و مير بالا (20 - 5%) همراه هستند. عفونتهاي قبل از تولد ناشي از استرپتوكوكهاي گروه B به صورت عمودي در حين زايمان و عبور نوزاد از كانال زايماني از مادران ناقل بي علامت به نوزاد منتقل مي شوند. اقدامات پيشگري كننده ميتواند با غربالگري زنان باردار انجام شود. به همين دليل اين مطالعه براي بررسي شيوع و مقاومت آنتي بيوتيكي سويه هاي استرپتوكوك گروه B در دوره پري ناتال زنان باردار در شهر اردبيل انجام گرديد . روش كار: براي تعيين شيوع ناقلي، 420 زن باردار با طبقه بندي متناسب Stratified proportional از 11 مركز بهداشتي درماني اردبيل انتخاب شدند. نمونه گيري از زنان باردار در هفته 37 - 35 بارداري براي كشت با سواب استريل از واژن و ركتوم انجام شد. سواپها به يك محيط انتخابي مايع "تاد هويت براث" حاوي 10 ميلي گرم بر ليتركليستين و 15 ميلي گرم بر ليتر ناليديكسيك اسيد (LIM) تلقيح و در انكوباتور با دماي 37 درجه سانتي گراد به مدت 24 ساعت گرمخانه گذاري شده و سپس باكتري ها به محيط بلاد اگار (حاوي 5% خون گوسفند) كشت مجدد داده شدند. استرپتوكوك هاي گروه B ايزوله شده با تستهاي استاندارد شناسايي و با كيت اختصاصي تاييدگرديدند. آنتي بيوگرام به روش ديسك ديفيوژن بر روي آنها انجام گرفت. يافته ها: از 420 نمونه مورد مطالعه، 62 مورد (8/14%) استرپتوكوك گروه B جدا گرديد. در مجموع 19 مورد از كشت ركتال (5/4%)، 19 مورد ازكشت واژينال (5/4% ) و 24 مورد ( 8/5% ) هم ازكشت ركتال و هم ازكشت واژينال جدا گرديد. بجز 3 مورد (83/4%) حساسيت كاهش يافته نسبت به پني سيلين در ساير موارد باكتري هاي جدا شده به پني سيلين حساس بودند . تمامي سويه هاي جدا شده نسبت به آمپي سيلين و وانكومايسين حساس بودند. در مورد اريترومايسين 1 مورد (61/1%) مقاومت و 15 مورد (2/24%) حساسيت نسبي و 46 مورد (2/74%) حساسيت وجود داشت و براي كليندامايسين 11 مورد (7/17%) مقاومت و 5 مورد (06/8%) حساسيت نسبي و 46 مورد (2/74%) حساسيت گزارش شد. نتيجه گيري: با توجه به بالا بودن نسبي شيوع ناقلي استرپتوكوك گروه B در جمعيت مورد مطالعه (8/14%) و اهميت اين باكتري در بيماري زايي نوزادان بهتر است مادران باردار در هفته 35 تا 37 حاملگي از نظر ناقلي GBS غربالگري شوند. با توجه به نتايج آنتي بيوگرام مناسب ترين دارو براي درمان آمپي سيلين و در صورت وجود حساسيت به خانواده پني سيلينها، وانكومايسين مي باشد.

	بررسي علل ديفكت هاي اسكالپ و نتايج بازسازي بر حسب نوع ضايعه در بيماران عمل شده در بيمارستان 15 خرداد از مهر ماه سال 1383 تا مهر ماه 1385 سيد اسماعيل حسن پور، سيد مهدي موسوي زاده، خليل رستمي، نسيم يونسي ص 21 چکيده مشاهده متن [PDF 166KB]
	زمينه و هدف: ديفكت هاي اسكالپ ناشي از عوامل مختلف حجم زيادي از اعمال جراحي را بخود اختصاص مي دهد و روشهاي باز سازي متفاوتي را مي طلبد. اين عوامل شامل سرطان هاي اسكالپ، تروما، سوختگي ها، ضايعات عروقي مادرزادي (همانژيوم، مالفورماسيون هاي عروقي)، اكتسابي، نواقص پوستي مادرزادي مثل آپلازي كوتيس و عفونت ها مي باشد. اين مطالعه به منظور تعيين علت ضايعات مختلف و انواع روشهاي بازسازي بر حسب نوع ضايعه شامل ترميم اوليه، گرافت پوستي، استفاده از فلپ هاي پايه دار، اتساع دهنده هاي نسجي و فلپ هاي آزاد بافتي و نتايج درماني آنها طراحي شده است. روش كار: تحقيق به روش توصيفي بر اساس بررسي پرونده بيماراني كه بعلت ديفكت اسكالپ طي يك دوره دو ساله تحت عمل جراحي قرار گرفته بودند انجام شد. متغيرهاي سن، جنس، علت ضايعه، محل ديفكت، روش بازسازي بر حسب نوع ضايعه، مدت بستري ،مدت پي گيري و عوارض بعد از عمل در فرم هاي جداگانه ثبت گرديد و مورد ارزيابي قرار گرفت. يافته ها: 75 بيمار مبتلا به ديفكت اسكالپ مورد بررسي قرار گرفت. سن متوسط بيماران 42 سال بود 23 مورد زن و 52 مورد مرد بود. بيشترين علت ديفكت هاي اسكالپ، سرطان سلول پايه ي پوست (BCC) اعم از اوليه و عود كرده (2/39%) بود . درگيري اسكالپ درناحيه تمپوروپاريتال بيشتر از ساير قسمت ها بود (33/25%). اكثر موارد بازسازي با استفاده از متسع كننده بافتي و گرافت پوست بود (به ترتيب 7/46% و 3/29%). عوارض عمل بصورت نكروز پارشيل ديستال فلپ يا نكروز قسمتي از گرافت بود كه در اين موارد گرافت مجدد استفاده شد. دريك مورد عفونت اتساع دهنده نسجي منجر به خارج كردن آن و گذاشتن مجدد در مرحله بعدي شد. نتيجه گيري: بطور كلي شايعترين علل ديفكت هاي اسكالپ به ترتيب BCC، سوختگي، تروما و خالهاي ملانوسيتي مادرزادي بود و شايعترين روش هاي بازسازي بكار گرفته شده به ترتيب اتساع دهنده نسجي و گرافت پوستي، فلپ هاي موضعي و فلپ منطقه اي بوده است.

	روند ده ساله تغييرات سني و جنسي بيماران بستري با اولين انفاركتوس حاد ميوكارد در بيمارستان حضرت رسول اكرم تهران (1386-1377) سيد هاشم سزاوار، مريم ولي زاده، مازيار مرادي، محمدحسين رهبر ص 29 چکيده مشاهده متن [PDF 236KB]
	زمينه و هدف: علي رغم پيشرفتهاي مؤثر در تشخيص و درمان در چهار دهه اخير آنفاركتوس ميوكارد با صعود قطعه ST (STEMI) همچنان يك مشكل بزرگ سلامت عمومي در دنياي صنعتي و يك معضل فزاينده در كشورهاي در حال توسعه محسوب مي شود. با توجه به نقش سن و جنس در وقوع انفاركتوس ميوكارد، همچنين تغييرات اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي دهه هاي اخير در ايران كه خود مي تواند بر اپيدميولوژي بيماري تاثير بگذارد؛ برآن شديم تا روند تغييرات سني و جنسي بيماران با اولين STEMIرا در يك دهه تعيين كنيم. روش كار: در اين مطالعه مشاهده اي مقطعي تكميل چك ليست براي بيماران با اولين STEMI انجام گرفت.آناليزداده ها با نرم افزار آماري14SPSS وآزمونهاي كاي دو،ANOVA و Mann-Whitney با در نظر گرفتن 05/0= α انجام شد. بافنه ها : از بين 1829 بيمار با اولين STEMI، 4/76% مرد و 6/23% زن بودند. ميانگين سني بيماران 7/12±09/59 سال بود. ميانگين سني زنان 6/11±1/66 سال و مردان 2/12± 9/56 سال بود كه اختلاف معني داري داشت (001/0p<). تغييرات ميانگين سني كلي، مردان و زنان در طول اين 10 سال تغيير معني داري نشان نداد. بيماران با انفاركتوس ميوكارد زودرس 15% بيماران را تشكيل مي دادند كه تغيير درصد فراواني آنها در طول 10 سال چشمگير نبود. درصد فراواني جنسي بيماران نيز در طول اين 10 سال تغيير معني داري از نظر آماري نداشت. شايعترين ريسك فاكتور مصرف سيگار (7/43%) و سپس هايپرتانسيون (8/32%) بود. سابقه هيپرليپيدمي در 3/27% و ديابت در 8/18% بيماران وجود داشت. تغييرات درصد فراواني هيچكدام از ريسك فاكتورها در طول 10 سال از الگوي خاصي تبعيت نمي كرد. نتيجه گيري: عدم تغيير روند سني و جنسي بيماران در طي 10 سال مي تواند نقش اصلي عوامل بيولوژيك را مطرح كند. با وجود مشاهده اي بودن اين پژوهش تغيير نكردن ريسك فاكتورهاي ماژور قلبي عروقي در طي 10 سال عملكرد ضعيف در حوزه پيشگيري اوليه را نشان مي دهد.

	اندازه گيري غلظت نيترات در سبزي ها و ميوه هاي عرضه شده در شهر اردبيل سميرا شهباززادگان، كاظم هاشمي مجد، بهزاد شهبازي ص 38 چکيده مشاهده متن [PDF 132KB]
	زمينه و هدف: غلظت زياد نيترات و نيتريت در غذا با افزايش خطر سرطانهاي معده و روده در افراد بزرگسال و بيماري مت هموگلوبينمي در افراد خردسال همراه است. حدود 80 درصد از نيتراتي كه وارد بدن مي شود از طريق سبزي ها و ميوه ها است. لذا اين مطالعه با هدف تعيين غلظت نيترات در سبزي ها و ميوه هاي مصرفي شهروندان اردبيل و مقايسه آن با حدود مجاز انجام شد. روش كار: مطالعه از نوع مقطعي بوده و نمونه هاي ميوه و سبزي از ده ميوه فروشي در نقاط مختلف شهر اردبيل در ماههاي مهر و آبان سال 1388جمع آوري شدند. نمونه ها در دو نوبت با آب شير و آب مقطر شسته شده، خرد شدند، در حرارت 55 درجه سانتيگراد خشك شده و درصد رطوبت آنها تعيين گرديد. نمونه ها در دو مرحله به وسيله آسياب معمولي و آسياب توپي پودر شدند. براي تهيه عصاره محلول 025/0 مولار سولفات آلومينيوم به نمونه ها اضافه شده و صاف شدند. اندازه گيري نيترات در عصاره ها با دستگاه آيون سلكتيو و با الكترود اختصاصي انجام شد. براي بررسي امكان كاهش نيترات ورودي به بدن از طريق كندن پوست براي برخي ميوه ها و سبزي ها ميزان نيترات نمونه هاي پوست و گوشت بطور جداگانه اندازه گيري شد. براي تعيين ميانگين و انحراف معيار غلظت نيترات در نمونه ها و گروه بندي ميوه ها و سبزي ها بر اساس ميزان نيترات آنها از آزمون دانكن در سطح 5 درصد و نرم افزار SPSS استفاده گرديد. يافته ها: غلظت نيترات در سبزي هاي برگي بيش از سبزي هاي غده اي و ريشه اي مي باشد. ميوه ها از نظر ميزان نيترات نسبت به سبزي ها در حد پاييني قرار دارند. بيشترين غلظت نيترات در بين نمونه هاي آزمايش شده در برگ پيازچه، كلم بنفش و اسفناج به ترتيب با 8/1555 ، 8/1394 و 1021 ميلي گرم بر كيلوگرم و كمترين ميزان آن در سيب قرمز و زرد به ترتيب 7/29 و 9/29 ميلي گرم بر كيلوگرم مشاهده شد. نتيجه گيري: غلظت نيترات در اغلب نمونه هاي ميوه و سبزي كمتر از حد مجاز بود. با توجه به مقدار مصرف زياد اين سبزي ها و تغييرات زياد غلظت نيترات در آنها بررسي بيشتر و كنترل دائمي غلظت نيترات در آنها لازم مي باشد.

	شيوع ناقلي استافيلوكوكوك طلايي در بيني معتادان تزريقي بستري در سه بيمارستان تهران و برخي عوامل موثر بر آن در سال هاي 1385 – 1384 بهرام فتح اله زاده، پرويز مالك نژاد، عباس بهادر، هادي پيري دوگاهه ص 48 چکيده مشاهده متن [PDF 210KB]
	زمينه و هدف: از آنجاكه شيوع كلونيزاسيون استافيلوكوك طلايي در بيني معتادين، تحت تاثير عوامل متعددي از جمله عادات و رفتارهاي فرد معتاد بوده، از سوي ديگر مطالعه اي بومي در جهت تعيين ميزان آن انجام نپذيرفته است، اين مطالعه براي تعيين فراواني كلونيزاسيون استافيلوكوك طلايي در بين معتادان تزريقي، طراحي و انجام شد. هدف از اين مطالعه، فراهم آوردن اطلاعات براي تعيين نحوه برخورد در جهت كاهش ناقلين و در نهايت درمان و كاهش موارد بروز عفونت بوده است. روش كار: اين مطالعه از انواع مطالعات توصيفي- تحليلي آينده نگر ونوعي مطالعه مقطعي مي باشد. در اين مطالعه از بيماران معتاد تزريقي بستري در بخش هاي مختلف بيمارستان هاي امام خميني، دكتر شريعتي و ابن سيناي تهران نمونه سواب بيني از قسمت قدامي هر دو سوراخ بيني گرفته شد. سواب ها در Nasal chapman broth در دماي 35 درجه سانتي گراد كشت داده شدند. سپس كلوني ها براساس رنگ آميزي گرم، تست كاتالاز، تست لاتكس آگلوتيناسيون براي تشخيص فاكتور Clumping، پروتئين A و پلي ساكاريدهاي كپسولي استافيلوكوك و تست كواگولاز لوله اي ارزيابي شدند. اطلاعات جمع آوري شده با استفاده از نرم افزار SPSS ويراست 11 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: كشت مثبت در 38 نفر از 148 بيمارمورد مطالعه مشاهده شد بين كلونيزاسيون بيني با استافيلوكوك طلايي و متغيرهايي همچون وضعيت اقتصادي، روش هاي مصرف مواد مخدر و تعداد دفعات مصرف (57/0 = p )، عفونت هاي ويروسي، جنس و نوع ماده مخدر مصرفي ارتباط آماري معني دار مشاهده نگرديد. نتيجه گيري: شيوع ناقلي استافيلوكوك طلايي در بين معتادان تزريقي خيلي بالا نيست ولي به دليل اهميت ريسك ابتلا به عفونتهاي مختلف لازم است معتادين تزريقي كه به هر علتي مراجعه و يا بستري مي شوند تحت غربالگري و اقدامات درماني مناسب قرار بگيرند.

	تاثير سبك زندگي بر ميزان زايمان زودرس مهين كمالي فرد، راضيه عليزاده، فهيمه صحتي شفايي، مرتضي قوجازاده ص 55 چکيده مشاهده متن [PDF 178KB]
	زمينه و هدف: زايمان زودرس يكي از دلايل اصلي مرگ و مير دوران نوزادي است كه هر ساله خسارات فراوان مالي، اجتماعي، رواني و عاطفي را ايجاد ميكند. اگرچه علت اصلي بروز زايمان زودرس ناشناخته است اما شناخت عوامل خطر آن در جهت انجام اقدامات پيشگيري كننده كه منجر به كاهش در ميزان بروز آن گردد، حائز اهميت است. اين پژوهش به منظور مقايسه سبك زندگي زنان با زايمان زودرس و ترم، طراحي و انجام گرديد. روش كار: در اين مطالعه مورد- شاهدي تعداد 132 مورد خانم با زايمان زودرس و تعداد 264 خانم با زايمان ترم كه از نظر برخي مشخصات فردي، اجتماعي با گروه مورد همسان بودند (به عنوان گروه كنترل) با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. مكان پژوهش بيمارستان الزهراء تبريز بود. سپس با پرسش نامه اي مشتمل بر اطلاعات فردي و اطلاعات سبك زندگي (وضعيت ورزش، تغذيه، استفاده از سيگار، الكل و يا داروهاي غير مجاز در دوران حاملگي، روابط اجتماعي، كنترل استرس، مراقبت از خود در دوران بارداري) اطلاعات جمع آوري شد و با نرم افزار SPSS نسخه 13 و آزمونهاي، من - ويتني، آزمون تي، مربع كاي و تست دقيق فيشر تجزيه و تحليل آماري انجام شد. يافته ها: نتايج اين پژوهش نشان داد كه بين ميانگين نمرات متغييرهاي وضعيت تغذيه، استفاده از سيگار، الكل و داروهاي غير مجاز در دوران حاملگي، روابط اجتماعي، كنترل استرس و مراقبت از خود در دوران بارداري در دو گروه اختلاف آماري معني داري وجود دارد. بين متغيير ورزش در دوران حاملگي در دو گروه با زايمان زودرس و ترم اختلاف آماري معني داري وجود نداشت. نتيجه گيري: سبك زندگي زنان حامله با توجه به تحقيقات انجام شده با زايمان زودرس در ارتباط مي باشد. مي توان با آموزش بهداشت، تغييرات لازم را در آن بوجود آورد.

	همگرايي بين نقطه شكست ضربان قلب (HRDP ) و نقطه شكست پتاسيم سرم (KTP) در مردان جوان ورزشكار طي پروتكل ورزشي هافمن ندا كياني ماوي، معرفت سياه كوهيان، كاظم هاشمي مجد ص 64 چکيده مشاهده متن [PDF 148KB]
	زمينه و هدف: نقطه شكست ضربان قلب (HRDP) در برآورد آستانه بي هوازي و كنترل برنامه تمريني ورزشكاران اهميت فراواني دارد ولي عليرغم تحقيقات انجام شده، مكانيزم هاي فيزيولوژيكي اصلي دخيل در وقوع HRDP به طور واضح تبيين نشده اند. بر همين اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسي همگرايي HRDP و نقطه شكست پتاسيم سرم (KTP) (افزايش ناگهاني در مقادير پتاسيم سرم)، به عنوان يكي از مكانيزم هاي احتمالي دخيل در وقوع HRDP به اجرا درآمده است. روش كار: براي اين منظور تعداد 30 نفر داوطلب مرد جوان ورزشكار (با ميانگين و انحراف معيار سن 2/1 20 سال، قد 34/7 176سانتي متر و وزن 66/5 58/61 كيلوگرم) به عنوان آزمودني هاي پژوهش انتخاب شدند. به منظور ايجاد HRDP از پروتكل هافمن استفاده شد، پس از تعيين HRDP در آزمودني ها با استفاده از روش S.Dmax، يك هفته بعد، همزمان با اجراي پروتكل، نمونه خوني از وريد دست چپ آزمودني ها در 5 مرحله مختلف جمع آوري شده و ميزان پتاسيم سرم آن ها با استفاده از فليم فتومتر به طور مستقيم اندازه گيري شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه HRDP در تمامي آزمودني ها (100%) به طور ميانگين در HRmax78% و نقطه شكست پتاسيم سرم به طور ميانگين در HRmax 79% اتفاق مي افتد و بين HRDP و نقطه شكست پتاسيم سرم اختلاف معني داري وجود ندارد (84/3 158 در برابر 88/3 159 ضربه در دقيقه؛ 184/0= p) و هر دو پديده (HRDP و KTP) همزمان در مرحله سوم خونگيري واقع شدند. نتيجه گيري: افزايش پتاسيم سرم در طول پروتكل تمريني فزاينده دوچرخه كارسنج هافمن، مي تواند يكي از مكانيزم هاي موثر در وقوع HRDPباشد.

	ارزيابي عوامل خطر در بيماران با مسموميت دارويي همراه با كاهش سطح هوشياري بابك مصطفي زاده، اسماعيل فرزانه ص 72 چکيده مشاهده متن [PDF 161KB]
	زمينه و هدف: يكي از محدوديت ها و مشكلات در مديريت بيماران مبتلا به كاهش سطح هوشياري ناشي از مسموميت هاي دارويي، ناتواني در مصاحبه با بيمار است. هدف از اين مطالعه مقايسه خصوصيات دو زير گروه شامل بيماران با سابقه اقدام به خودكشي قبلي و بدون سابقه اقدام به خودكشي قبلي است. روش كار: در اين مطالعه مقطعي، 19 بيمار با سابقه اقدام به خودكشي و 66 بيمار بدون اين سابقه از بين بيماراني كه بدنبال مسموميت با مواد دارويي در ماه هاي شهريور، مهر و آبان سال 1388 در مراكز مسموميت بيمارستانهاي آموزشي درماني در تهران- ايران بستري بودند انتخاب شدند. همه بيماران داراي كاهش سطح هوشياري ناشي از مسموميت هاي دارويي بودند. وضعيت دمو گرافيكي، ويژگيهاي ماده دارويي مصرف شده، سابقه بيماريهاي قبلي و سابقه مصرف مواد غيرقانوني در بيماران ثبت شد. براي مقايسه بين دو گروه ازآزمون كاي دو و من ويتني استفاده شد. تجزيه و تحليل آماري توسط نرم افزار SPSS نسخه 16 انجام گرديد. يافته ها: سابقه اقدام به خودكشي قبلي با نوع ماده دارويي منجر به كاهش سطح هوشياري ناشي از مسموميت، ارتباط معني داري داشت(04/0p = ). سابقه بيماري روحي رواني (01/0 >p )، تعداد قرص مصرف شده (02/0 = p)، فاصله زماني بين مصرف دارو و رسيدن نيروهاي اورژانس به محل ( 021/0= p)، شرح حال مسموميت عمدي توسط خود بيمار(Self Poisoning) (001/0p = )، درجه كاهش سطح هوشياري (046/0= p)، اصلاح نشدن سطح هوشياري بعد از اقدامات اوليه اورژانس (02/0p =) و نياز براي مراقبت هاي درماني بعدي و پيشرفته (013/0= p) در بيماران مبتلا به كاهش سطح هوشياري با سابقه اقدام به خودكشي قبلي در مقايسه با گروه ديگر بيشتر بود. تفاوت معني داري بين دو گروه از نظر سن، جنس و سابقه مصرف مواد غيرقانوني وجود نداشت. نتيجه گيري: در بيماران بدون سابقه قبلي اقدام به خودكشي شايعترين علت مسموميت دارويي مواد غيرقانوني و در بيماران با سابقه قبلي اقدام به خودكشي داروهاي قانوني و غيرمخدر بود.

	گزارش يك مورد بهبودي ناگهاني شنوايي به دنبال كري ناگهاني دو طرفه پس از 15 ماه اكبر پيرزاده، امراله حسيني، محمد باقر ستوده ص 80 چکيده مشاهده متن [PDF 205KB]
	كم شنوايي ناگهاني، يك اورژانس اتولوژي محسوب مي شود كه گرفتاري دو طرفه در آن نادر و گرفتاري همزمان دو گوش بسيار نادر است. در اكثر موارد علت اديوپاتيك است و در 30 - 65 درصد موارد، اكثراً بهبودي خود به خودي در طي 2 هفته رخ مي دهد. در اين مقاله، موردي از آن گزارش مي شود كه بيماري با كري ناگهاني و كامل دو طرفه همزمان، تحت بررسي هاي تشخيصي و درماني استاندارد قرار گرفته و در حالي كه پس از يكسال كانديد كاشت حلزون، به عنوان تنها راه درماني، شده بود، ناگهان شنوايي يك گوش خود را بعد از پانزده ماه به صورت كامل باز مي يابد. اين مورد، ايدپوپاتيك و داراي فاكتورهاي پيش آگهي شناخته شده نامطلوب بوده و در بررسي متون و مقالات گزارش مشابهي يافت نشد.

تاريخ انتشار: 26/4/89
تلفن: 5510036 (0451)

تاريخ درج در سايت: 28/4/89
شمار بازديدکنندگان اين شماره: 313

چاپ فهرست

ارسال فهرست به ديگران

نظر بدهيد

معرفی سايت به ديگران

گزارش اشکال در اطلاعات

اشتراک نشريات ديگر

جستجوی مطالب

کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:

آرشيو اين مجله

همه مجلات عضو

مجلات علمی مصوب

متن روزنامه های عضو

جستجوی پيشرفته